Kynslóðin sem deilir

Ég er af þeirri kynslóð sem deilir. Deilir öllu eða mjög mörgu með öðrum í gegnum Facebook eða aðra samskiptamiðla. Lengi hélt ég úti bloggi sem var öllum aðgengilegt og þar skrifaði ég frjálslega um líf mitt og fjölskyldunnar, skoðanir og hegðun. Misgáfulegt auðvitað en mér finnst gaman að skrifa og greinilega voðalega gaman að skrifa um sjálfa mig! Fyrstu bloggin voru um hvernig það var að vera nýbökuð móðir með fyrsta barn. Ef barnið prumpaði var komin færsla.

Ég féll fyrir Facebook og sérstaklega þegar ég var búin að finna gamlar vinkonur frá tíma mínum í USA þegar ég var 11 ára og svo fann ég "fjölskylduna" mína sem ég var au-pair hjá í USA þegar ég var 16 ára. Við fylgjumst með hvort öðru úr fjarlægð og það er notaleg tilfinning að týna ekki fólki alveg þó maður sé ekki í daglegum samskiptum.
Ég sé enn óvíræða kosti Facebook og ég finn til dæmis gríðarlegan stuðning þar og viðurkenni að það fer um mig sæluhrollur þegar like-in eru komin í tveggja stafa tölu! (nei djók). En án gríns þá er voða notalegt að sjá stuðninginn og finna hann og fá skilaboð en FB vinir senda mér oft kveðju og láta mig vita að þeir eru að hugsa til mín og mér finnst það gott. Mér sjálfri hefur fundist þægilegt að hafa samskipti í gegnum FB og þegar maður vill sýna öðrum stuðning án þess að vera í þannig tengslum að geta mætt til viðkomandi, þá er þetta bjútifúl dæmi.

Á þessu bloggi hef ég deilt sögu minni og reynt að hafa það í jákvæðum og léttum gír. Enda þoli ég illa drama og grátur - sérstaklega þegar það snýr að mér. Ég sjálf á náttúrlega til að fara í dramakast og gráta en það geri ég bara fyrir fáa útvalda (aumingja kallinn minn ;-)). Oftast líður mér vel og mér finnst mikilvægt að þeir sem lesa þetta blogg finni það. Það er ekkert - greyið ég - þvílík örlög - í gangi. Ég er ekki að taka þetta á hnefanum (held ég) heldur er ég bara jarðbundin manneskja sem sæki mína hjálp þar sem ég finn hana. Bjargráðin eru víða - fyrir mig er það að skrifa til dæmis um reynsluna opinskátt og deila með öðrum og halda þeim sem þykir vænt um mig upplýstum á einfaldan hátt. Það er þreytandi fyrir alla sem standa mér nærri (og mig) að þurfa að svara spurningum um heilsu mína daginn út og inn og þægilegt að benda á bloggið.

Kynslóðin sem deilir fær oft skamm í hattinn og ýmsir hneykslast á þörf okkar til að deila öllu og engu með alheiminum. Stundum böggast ég líka en mér þykir mér vænt um FB-vini mína og því samgleðst ég þegar þeir eignast börn, gifta sig, útskrifast, elda fallegan og hollan mat, fara út að hlaupa, fara í bæinn og til útlanda, eiga góðar stundir með fjölskyldunni og svo framvegis. Oft lærir maður af þessum færslum og þær minna mann á hvað lífið er skemmtilegt og hvað við erum ólík en einstök.

Ég ætla að halda áfram að deila með heiminum því sem mig langar til. Þessum leiðangri mínum gegnum læknavísindin og að heilsu. Stundum efast ég um að ég sé að gera rétt og hugsa að fólk telji þetta einum of mikið af upplýsingum um mittt prívatlíf en miklu oftar hugsa ég ekkert um hvað öðrum finnst heldur skrifa - fyrir mig og þá sem mér þykir vænt um. Kærleikskveðja og knús.

GB sem deilir.

Fjölskylduferð á Lsh

Loksins fékk eiginmaður minn að fylgja mér í lyfjagjöf. Hann hefur oftast verið með mér að hitta lækninn en núna fékk hann að vera með í gjöf. Strákarnir og pabbi komu líka við og Elsa frænka.

Þetta var mjög góð stund og gott fyrir strákana að fá að koma og sjá hvað fer fram í þessari margumtöluðu lyfjagjöf og einni af svo mörgum dularfullum ferðum til Reykjavíkur. Guðmundur náði í vatn, gos og mat handa mér og sat hjá mér hress. En þar sem við erum saman 24/7 var ekki eins mikið slúður, spjall og stuð eins og þegar stelpurnar hafa fylgt mér (sorry elsku eiginmaður - þetta verður bara að fá að koma fram). Þær leggja mikinn metnað í að skemmta mér og þegar ég reyndi að útskýra það fyrir GFS þá kom það ekki vel út. Mér fannst samt æði að hafa hann og hann skemmtir mér alla aðra daga og það er náttúrlega mikilvægast í heimi. Gaman saman eru einkunnarorð fjölskyldunnar og eftir því í hvernig tón þetta er sagt má lesa heilan helling úr þeim. GAMAN SAMAN með reiði en ákveðni (hefur án gríns gerst) kallar ekki fram sömu viðbrögð og gaman saman í hressum tón. Þetta þekkja foreldrar sem vilja svo mikið hafa gaman saman og segja börnunum það sem ef til vill vilja bara gera eitthvað allt annað þá stundina. Þetta var dágóður útúrdúr. Aftur í alvöruna.

Mér leið mjög illa þennan dag eftir að ég var komin heim til parents. En ég náði að sofna og vaknaði í þokkalegu ástandi. Niðurstaðan er því sú að ef þetta er það versta - hálfur dagur af mikilli vanlíðan - þá fer ég létt með það og vorkenni mér ekki baun (ekki nema smá þegar mér líður sem verst). Það var óvissan um hvernig og hve lengi vanlíðanin myndi stafa og nú veit ég það og get undirbúið mig fyrir næstu gjöf. (1/4)

Ég segi sjálfri mér og öðrum reglulega að muna að ég er læknuð! Meinið var skorið burt og nú er ég í fyrirbyggjandi meðferð. Það er bjart framundan og góðar stundir.

Gleðilegt nýtt ár!

Vá hvað ég var glöð þegar ég sá töluna 2014 í sjónvarpinu á gamlárskvöld. Ég skrifaði smá þakklætispistil á Facebook og það nægir samt engan veginn að lýsa hversu þakklát ég er í raun. Þakklát fyrir lífið, fjölskylduna og vini mína. Ágætt að þetta birtist hér líka.

Gleðilegt nýtt ár kæru vinir! 

Ég get ekki sagt að ég kveðji árið 2013 með söknuði enda hefur það verið það erfiðasta í lífi míni hingað til. En það hefur líka verið dásamlegt og lærdómsríkt. Ég er óendanlega þakklát fyrir allt góða fólkið í kringum mig, fjölskyldu og vini. Fjölskyldan hefur staðið með mér 100% og vinir nær og fjær umkringt okkur af ást, hlýju og baráttuanda. Vinkonur mínar hafa komið með mér vikulega í lyfjagjafir og oft á undan höfum við hist í lunch og átt góðar stundir saman. Þessar stundir eru mér ómetanlegar. Þeim tókst að láta mánudagana verða tilhlökkunarefni - og það er ekki einfalt í þessari stöðu. Takk elsku bestustu! 

Vinir okkar í sveitinni hafa umvafið okkur með hlýju og endalausum stuðningi sem við fáum seint fullþakkað. Gamlar og góðar vinkonur og vinir hafa sent mér kveðjur og gjafir og ég fæ tár í augun við að hugsa um allt þetta góða fólk sem ég hef kynnst í gegnum árin. Svo eigum við GFS besta samstarfsfólk í heimi sem hefur sýnt okkur þolinmæði og skilning. Takk þið öll fyrir að hugsa til mín og okkar, og fyrir að vera til staðar. Endalaust mikið takk fyrir allt  

Næsta ár verður ár sigra og skemmtilegra stunda. Það er ekkert annað í boði! Megi árið 2014 verða ykkur öllum gæfuríkt og gleðilegt og munið að njóta hverrar stundar. Verið góð við hvort annað - og ykkur sjálf! xoxo.

Meðferðarhlé :-)

Kæri sáli!

Við Áslaug áttum yndislegan dag saman fyrir viku. Hún var með mér í löngu meðferðinni og við náðum góðu spjalli. Þvílíkt sem þessir mánudagar hafa gefið mér mikið! Í hversdagsleikanum hefur maður sjaldan tíma til að eiga gæðastundir með vinkonum sínum. Alltof sjaldan. Heppin ég. 

Við fórum í hádegismat í Hamraborg (miðja höfuðborgarsvæðisins in case you did not know this) og röltum þar um í góðum gír. Ekki slæmt að hafa sálfræðing með sér heilan dag svona korter í jól. Ættu allir að hafa aðgang að einum slíkum :-) Takk elsku sáli minn fyrir að eyða deginum með mér!

Jeiii meðferðarhlé

Nú er ég komin í meðferðarhlé. Alla mánudaga frá þeim fyrsta í október hef ég farið á LSH og fengið minn skammt af lyfjum og ég viðurkenni að ég er alveg til í þetta hlé núna. Það er tilviljun að hléið sé akkúrat um jól og áramót. Stundum leikur lífið gjörsamlega við mann.

GB spæjó

Ég fór til útlanda í síðustu viku í vinnuferð. Það var skrítið að fara í aðrar aðstæður svona korter eftir stóra lyfjagjöf og svoldið erfitt. En ég náði að hvíla mig vel á hótelinu milli þess sem ég tók þátt í fundardögum. Mér fannst skrítið að hitta fólk sem ég hef ekki séð lengi og það þekkti mig ekki og ég grínaðist með að ég væri í dulargervi. Mér leið eins og Jón spæjó á góðum degi með gleraugu og með skupluna. Í fyrsta skipti í langan tíma átti ég erfitt með að vera innan um fólk og fannst allir vera að horfa á mig. Paranoid eða? Hér vita flestir í kringum mig hvað er í gangi og ég á oftast ekki í vandræðum með að ræða þetta svona yfirborðskennt en þegar fólk veit ekki hvað er í gangi og ég sé að því bregður við að sjá mig þá fæ ég sting í hjartað og hugsa æi þarf ég nú að útskýra þetta allt enn einu sinni og það á ensku - og í útlöndum úff.

Að útskýra að ég hafi greinst með krabbamein og sjá viðbrögð sem eru full af undrun, vorkunnsemi og stundum sorg er fjandi erfitt. Ég viðurkenni það. En svo finnst mér líka áhugavert að fylgjast með fólki - hvort að það þori að tala við mig. Sæll hvað það er örugglega oft erfitt. Mitt ráð er þetta: Endilega komið og talið við mig - ég lít á mig sem læknaða - og er í fyrirbyggjandi meðferð - það gengur vonum framar og ég er enn bara ég. Endilega komið og segið mér fréttir af ykkur og gefið mér knús með gleði og kærleika í huga.

Stoð og styttur - líka í útlöndum

Ég eyddi þeim litla tíma sem ég fór af hótelinu sem yndislegri vinkonu minni frá Tyrklandi, prófessor Fusun sem er sérfræðingur í stefnumótun í náms- og starfsráðgjöf. Fusun dró mig út í göngu einn morguninn og svo fórum við saman eftir síðasta fundinn og borðuðum í downtown Vilnius. Hún var mín stoð og stytta þarna úti og ég er henni endalaust þakklát fyrir. Hún fattaði líka að ég nennti ekki að ræða veikindin endalaust og við misstum okkur í umræðum um stefnumótun í náms- og starfráðgjöf, stjórnmál í löndunum okkar og um fjölskyldur og vini.

Andleg næring

Stundum þarf maður á andlegri næringu að halda. Þegar maður er þreyttur, pirraður, fúll, einmana og leiður. Ég á það til að vera eitthvað af fyrrgreindu einstaka sinnum. Mjög sjaldan auðvitað eins og fjölskyldan getur góðfúslega vitnað um. En það er alveg eðlilegt að detta í drullupytt og velta sér þar um í smá stund. Þó má sú stund ekki vara lengi og fljótlega er tími til að standa upp, fara í sturtu og labba út eða hitta fólk. Það sem ég geri er t.d. að

• fara út og labba (labba ekki langt endilega en reyni að fara smá spöl sem oftast). 
• horfi á grínþátt - í uppáhaldi eru Modern Family, Big Bang Theory (með strákunum), New Girl og fleira vandað amerískt sjónvarspefni. Hef einnig verið þekkt fyrir að horfa á dæmalaust marga unglingaþætti (Awkward í sérstöku uppáhaldi vegna námsráðgjafans þar sem er geggjuð) og hafa gaman að.
• hlusta á tónlist og nýjast - að búa til playlista - það er ekki lítið skemmtilegt að finna tónlist handa sjálfum sér og búa til lista. Að búa til lista er auðvitað skemmtun í sjálfu sér. Fæ sjaldan nóg af því.
• lesa/hlusta á bækur. Hér á líka við - einfalt er gott. Ekki endilega mestu og bestu skáldsögur veraldar heldur eitthvað sem fær mig til að hlæja, flissa eða vera hrikalega spennt. Hér hafa unglinga-og ævintýrabækur sérstakan sess. Við Þóra vinkona eigum það sameiginlegt að missa okkur yfir unglingadrama í alls kyns myndum - Hunger Games, Harry Potter, Twilight. Elskum'etta allt saman. 
• vafra um netið, fara í Candy crush, Quizup eða aðra uppbyggilega og þroskandi leiki. 
• síðast en ekki síst að eiga í góðum samskiptum við fjölskyldu og vini. Ég er heppin að eiga ótrúlega skemmtilegt fólk í kringum mig. Börnin mín og eiginmaður geta verið hrikalega skemmtileg og fyndin. Mér finnst alltaf jafn drepfyndið þegar tveggja og hálfs árs barnið neitar að borða og heimtar að horfa á Dóru á meðan hún klípur bræður sína og urrar á foreldrana. Þetta er bráðsmellið. En án gríns þá er ekkert annað í boði en að hafa húmor fyrir þessu öllu saman. Góð samskipti með dass af góðum húmor er besta meðal í heimi. Ég nærist á því að vera með góðu fólki og ef ég er ekki með skemmtilegu fólki (ég sjálf get takmarkað skemmt mér sjálfri - þó kem ég mér stundum á óvart og á það til að hlæja ein með sjálfri mér) þá finn ég að eitthvað þarf að gera og ég hringi eitthvað eða fer á FB og leita uppi skemmtilegheit. 

Það er tóm vitleysa að eyða lífinu í vesæld og leiðindum. Lífið er of stutt! Það á að vera skemmtilegt!
Kíkið á þennan fyrirlestur hjá Eddu Björgvins um húmor og hamingju: http://www.fyrirlestrar.is/fyrirlestrar/humor-hamingja-eda-harmur/
(hluti af því að vafra um netið er að finna hvetjandi og nærandi fyrirlestra um t.d. hamingjuna, menntun (já sjúk í þá), uppeldi og jákvæðni.
Hér er myndband um starfsval og að eyða ekki tíma í það sem veitir manni ekki gleði:

Hláturmeðferð hjá IH

Lunch á Gló með girls. Tók að mér hlutverk gamals manns með staf. Það sem maður leggur ekki á sig. Svo fylgdi IH mér og sagði mér grínsögur. Hló mikið as always. Knús og takk :)

Ekki heimavinnandi húsmóðir

Það voru skýr skilaboðin frá móður minni um daginn þegar ég heyrði í henni. Ég var að telja upp afrek dagsins - þau voru ekki mörg eða merkileg en það var eitthvað svona að ég hafi gengið frá eftir morgunmatinn, sett í vélar, búið um. Í staðinn fyrir að hrósa mér þá sagði hún ströng að ég yrði að átta mig á því að ég væri ekki heimavinnandi húsmóðir heldur væri ég sjúklingur. Sjúklingur kjúklingur - það er ekki hægt að vera sjúklingur þegar maður á þrjú börn. Það er allavega mjög erfitt. Lífið hættir ekki þó ég þurfi að taka mér nokkrar pásur frá virkri þátttöku í því. Mamma bakkaði aðeins og sagðist skilja að ég þyrfti að gera þessi helstu verk en ég veit að hún var að styðja mig af öllu hjarta og hvetja mig til að vera ekki með dæmigerða húsmæðrasamviskubitið. Frábær mamma!

Af hverju er ég ekki búin að taka skápana í gegn? Hvers vegna er alltaf drasl í forstofunni? Af hverju er ég ekki búin að sortera dvd-diskana? Af hverju elda ég ekki alls konar mat og set í frysti um helgar? Af hverju baka ég aldrei brauð? Af hverjur er ég ekki tilbúin með heitar pönnsur þegar kids koma heim?   Af hverju er drasl hér og þar? Hvers vegna er ég ekki búin að taka til í sokkaskúffum og skúffum almennt? Hvað er málið með allan þennan þvott? Af hverju, hvers vegna og hvað?

Þetta er brotabrot af spurningum sem ég spyr mig reglulega með strangri röddu. Nú svo er hægt að bæta við öllu jólastússsamviskubitinu. Það eru ókeyptir pakkar, óskrifuð jólakort, óbakaðar smákökkur, ógert handgert skraut, ófarnar ferðir í jóla hitt og þetta.

Nú svo þurfa allir vera vel klipptir, vel klæddir, vel uppaldir og fullkomnir.

Heimavinnandi húsmóðir óskast í Skólatröð ASAP til að bjarga jólunum!

Það er reyndar mánuður til stefnu og ég ætla að anda inn og út og njóta.

P.s. reyndar er ég laus við að ætla að verða mjó um jólin og ég hef ekki hugsað um aukakíló eftir að ég greindist. Eitt af því fjölmörgu góða sem hefur gerst eftir greiningu. Þó vil ég huga að heilbrigði og get skrifað annan pistil um samviskubitið sem ég hef gagnvart sjálfri mér og heilsueflingu fjölskyldunnar. Það er af nógu að taka þar. Til dæmis þegar ég fór að grenja þegar GFS keypti 1 kg af hvítum sykri um daginn. Það var samt steikt, bæði af honum og ok líka af mér að fara að grenja (kenni auðvitað lyfjum og sterum um þessi smá ýktu viðbrögð)!